MemoBlog

İnsan bazen ümit ediyor. Her ne kadar ümit etmeyi, hayal kurmayı fazla sevmesem de içinde bulunduğumuz durum sizi buna aşırı şekilde zorladığında elden pek de bir şey gelmiyor. Hayal kırıklığına uğramamak için hayal etmeyi ve bir şeyleri ümit etmeyi sevmiyorum. Ümit etme ya da hayal etme hakkında bütün bu yazdıklarıma rağmen şu anda bile yine hayal kırıklığı yaşıyorum. Ne kadar bunları yapmamaya gayret etsem de…

Bir şeyler okudum, gördüm bilgisayarda ve sıkıldım akşam akşam yine. Ama elden bir şey gelmiyor sadece uzaktan izlemekten başka. Bazen kapat şu bilgisayarı bir daha hiç açma diyorum. Ne yapalım, hayat bir şekilde devam ediyor sonuçta. Biz yine hayal kırıklıklarımızla kalıyoruz.

Hayal Kırıklığı

İnsan, kendi hayatına otuzuna gelince alıştığını fark ediyor. Kendi yaşamınızı kabullenmeye başlıyorsunuz. “Ben buyum, benim hayatım, yaşamım da demek ki buymuş. Çevremdeki insanlar, akrabalarım, arkadaşlarım bunlarmış” diyorsunuz. Onları çözebildiğinizi, söylediklerinin altında yatanları anca fark edebiliyorsunuz. Sonra, ne kadar çabalarsanız çabalayın belli çizgilerin dışına çıkamıyorsunuz bir türlü. Bir kişinin hayatında eğer hiçbir şey yolunda gitmiyorsa o kişi zamanla bu yolunda gitmemelere alışıyor ve bunu kabulleniyor. Artık etrafımdakiler de bunun bilincine vardılar. Uzun zamandır “sendeki şansa bak” ya da “ne şanssız adamsın” sözlerini çok fazla duyuyorum. Bunu kabul etmekten başka seçeneğim yok sanırım.

İşte, bütün bu şanssızlık ve yolunda gitmemeler, ilk başta anlatmaya çalıştığım hayal kurma ve ümit etme davranışlarımın en aza inmesi ve mümkünse hiç olmaması gerektiğini öğretiyor bana.

Etiketler: Arama, dünya güneş ve mevsimler, FlightGear, Hayal kırıklığı, Hayal kurmak, Hayat, Şans, Şanssızlık, Ümit etmek, Üzülmek